फोटु मा चैं निलो देख्छु, कुरो चैं कालो कपडाको गर्छन, म त केहि बुज्दिन; गज्जब छ बा!

खुब संग जिम्मालको सेखि झार्न छ भुनेर अरपे पैसो को धाक देखाम्दै हिंडि र'का ति सिरे, हिजो साँझ त नून खा'को कुखुरो झैं अरि झोंक्रा'र बसि रा' भेटें। म भन्दा नि चाँडै पुगे र'चन के रे धोबिनी काँ। "ए धोबिनी! भर्खर बिदेशाऽट आ'को सिरेलाई ठगुम् भुनेर के बिध्न ख्वाईस् र हो? कठै, मुन्टो उचाल्न नि सके छैन," भनेको।

"तेरिम्याऽऽऽऽ पुन्टे! कुरो सुरो नबुझी नझम्टेऊ है अरुलाई! येई सनासोले गर्धन न्ङ्याकि दिम्ला!" भुनेर च्याठ्ठी धोबिनी त!

दुई ट्वाक मत्र खा'को रे। तो भुन्दा बढी न रउसी माग्च, न खाना। तेत्ति के झोंक्रा'र बसेको बसै छ भनेर जनकरी दिई के रे धोबिनीले।

नजिकै गएं। पुलुक्क हेरेर, "नमस्ते दाजी" भन्च, अनि फेरि भित्तै तिर एकोहोरो टोल्लिन्च। सुनेको थिम् के रे, अरपे चुरोट सुरोट नि छ भनेर, मागें। एउ खिल्लीको आस अरेथेम् के रे, दाजी नै राख लौ भुनेर प्याकेटै दो! थिमी नि सल्काऊ न भन्दा, नाई भन्छ। के र'च कुरो रहेस्से भुनेर कुरो कोट्ट्याम्न थालें।

उनकी जमुनीलाई अरपे साप'नीको पहिरनाँ देखेर गामको सबै गाई वस्तु भागे रे, गाम्लेहुरले नि किच्कन्नी ठानेर तर्से रे, उनको रिस त जिम्माले माथि मत्र थो, के आईला'गो, दाजी, सपै गाम्लेहुरसंग पो दुस्मनी हुन लाओ भुनेर रोला रोला झैं अर्च!

"ह्या, तेस्ता कुराँ नि चिन्ता लिन्छौ, सिरे पनि! नयाँ फेसन आम्दा शुरु शुरुमा तेस्तै हो के रे, बानी परेसि सबैले तिम्लाई तेई लुगा मगाम्छन्, हेर! अनि त बिजनिस अर्न नि हुन्छ, बरु हामी नि मिलम्ला तो बेलाँ" भुनेर सम्जाएं।

"कुरो अरु पनि छ, दाजी...अरप छँदा ईस्क त मारेको हो के रे, तर मुसलमानहुरले गर्धन रेटिदेलान् भुन्ने डरले आँट्न सकिन। अब तेई अरपे अईमईहुरको तिर्सना मेट्टाम्ला गाम मै भुनेर जमुनीलाई एक सरो तो लुगा ल्याईदेको। हुन पनि तो लाम्दा, अर्कै राम्री देखिनि जमुनी पनि, हो कि हैन, भन त दाजी?"

हुन त आफूलाई नि तो नाक मुखै नदेखिनि लुगाले पुरै ज्यान ढाक्दा दिम्सै पुनि किचकन्नी हिन्नी जमाना आईछ जस्तो ला'थो के रे, तर झोंक्रा'को सिरेलाई के भन्नु तेस्तो भुनेर "हो, हो, सिरे, हेर्दै सुम्सुम्याउँ लाउनी कस्तो राँरो डिरेस भन्दिएं।"

"अनि सुन्नुस न, दाजी, हिजो साँझ बल्ल बल्ल भउते जेठानको हातबाट फुत्किन पाईछे, अनि मलाई नै भेट्न भुनेर तो डिरेस ला'र आई तो सेतीको बगरै। एउटो ठुलो ढुङ्गो पछाडी लुकेर चईनि २ साल भरिको बात मारम पेट भरि भुनेर लेगें। जमुनी त बोल्दै बोल्दिन बा! एउ सउद मुखाँऽट फोडे मरिजाम् ल!"

"कठै, २-२ साल पछि भेट भा'को, क्यारुम्, कसो अरुम् भ'र लाज मानी होली नि त! कि फेरि अरु संगै रंगिन थाली छे र हो?"

"के हो के, बोल्दै बोलिन, दाजी। अन्खेरुन सायद तो अरपि मेम साहिबाको डिरेस उनलाई मन लाइन छ के रे भन्ठारे, "तिमी नबोल्नी भए बरु यो बुर्का नि मिल्काईदिन्छु, अर्को पाली आम्दा जिनसको पईन्ट ल्याईदिन्छु " भुनेर बुर्का उतारेको त...

नारयण परभू! यो ज्यानको किरिपा भएन तो बखत! टुलु टुलु बालडेङ्ग्रे आँखा च्यातेका...ङिच्च दाँत देखा'र...गोमन फुल्लेको झैं अरि नाक फुल्ला'को...भउते जेठान पो!

वा वा, गाम्ले हरु, कोही अरपबाट खरब ल्याको, कोही नेपालबाट धुलो ल्याको, के के हो के । चक्कर पनि गजब चलेछ, आफ्नो चिलिमको जोडले नि न भ्याउने भैसक्यो । पधेंरोमा जांड पसल खुलेछ, सब का सब त्यतै हुलेछ । धोबिनी को पेटिकोट देखि अरपको बुर्का, आफुलाई गाम्ले भाषा मै पर्‍यो मर्का । तारेमाम । तारेमाम ।

वा वा, गाम्ले हरु, कोही अरपबाट खरब ल्याको, कोही नेपालबाट धुलो ल्याको, के के हो के । चक्कर पनि गजब चलेछ

कोही छ ? हैन कता लाए सप्पै?

नमस्ते गाम्लेहरू,

ठूली, मलाइ चैं के ल्याइ दिएकी छौ तिमीले? कि धूलो मात्र हो? ;)

पून्टेदाईको कथाले हँसायो। :D भौते पो बुर्का लाएर घुमिरा'? :O

लौ त गाम्ले हो, अचेल अलि भ्याइ नभ्याइ छ, भोलि भेटम्ला।

गुट नोइट

कति बस्छौ ओडी लाजको घुम्टो
मनमा पलाएका रहरलाई छोपी
कति बस्छौ
होऽ कति बस्छौ सर्माएर ... ... ...
कति बस्छ्यौ थुन्से घोप्ट्याएर थुतुनो छोपी

आम्बोsssssssss!
सुड्डाहरुको दह्रो जमघट भएछन्तनि!
सिरे सुड्डा घर फिर्केछ! टोटल गाउँ नै किन्छु भनेर खोक्स दिँदै हिँडिराको कि, मोइले तल तोङ्बाको सुरमा चिन्दै चिनेन नि हौ! कुन झारपार आयो गाउँमा भनेको त पुराssssनो सिरे सुड्डा पो रैछन्त नि! फिरि भाउजुलाई खत्रा काssssलो अटायर मा छोपेको कि, मो त भुत आयो भनेर डिङ्गो उचालेको नि किक हान्नलाई! भरे कुम्स ब्रो ले- " भुत हैन हौ भाउजु हो" दिए पछि पो आँखा खुल्यो हौ मेरो त!

:)

कुन सट्को-कुन सट्को भउतेले जमुनीका आरापी लुगा फुत्काएछ हिजो। अनि बुर्काले मुख छोपेर जुरेलीका कोठाँ पसेछ। अब जमुनी त होली भनेर धोबिनी भाउजुले पनि तेत्ति मतलब गरिनछन्। भउते एक-दुई घण्टा कति बसेर गईहाल्यो के रे। पछि धोबिनी भाउजु के काम परेर जुरेलीका कोठाँ पसेकी, चुरोट-चुरोट गनाम्छ रे! "हैन ए बजिनी, तैंले पनि बाजा बजाउन थालिस्, तँ-ल्लाई----!?" भनेर हप्काउन थालिछन्। एकछिन त जुरेली पनि घोप्टेमुण्टो ला'र चूप ला'र बसिछ के रे, तर कूचै खानी बेला भ'सी भने "भउते काजी आ'थे अघि!" भनरे भनिछे। अब बाठी धोबिनी भाउजुले ते्त्तिमै कुरो बुझिहालिन्, झन रिसले मुर्मुरिएर "ए! अझ तेसो पो! तँल्लाई बेज्जती, नकचरी--" भनेर चार-पाँच कुचो हानिहालिन् जुरेलीलाई। जुरेली सुँक्क-सुँक्क गर्न थाली, धोबिनी भाउजुचैं पुण्टे दाइलाइ कुरा लाउन गइन्।
'त्यास्स्या--मा पातकी साला, तेल्लाई---' भनेर पुण्टे दाइ हान्निएर हिन्याछन् रे कुरा सुनेपछि। गाममा फेरि एउबाजी रमाईलो होला जस्तो छ है गाम्ले हो! रमिता हेर्न पाईनी भ' छ!

जय-नेपाल बज्जे पनि अन्मरिएछ ल हेर! यस्का बाले उ बेलाँ खुब राउनीति ग-या थे। छोराको नाम पनि गज्जब राख्या र'चन्!

जदौ गोतामे, गूड मर्निङ ।एका बिहानै कोइ रहेनछ, अगेनामा आगो ताप्दै ख्वाक्क ख्वाक हो कि सब जना ?

जदौ गोतामे, ठूल्दाइ!

जदौ राहू बूडा, जदौ हरिबिजोग!
आफ्ना त आँखा बटारिने बेला बो के रे अहिले त! शुभ-रात्रि!

हे अगस्त्यमूनि! तहाँ उप्रान्त पुन्टेले धोबिनीको पसलछेउको चौतारोको डिलमा उठेर "हे भउते! तँ पापिष्ट दिन दहाडै मेरा सालीको कोठामा पस्नी! तँलाई म श्राप दिन्छु। तँ हाम्रा गाउँदेखि २ कोशपर पनि जान नसकेस्" भनेर कराउँदा भए। गैरीको पसलबाट बस चढी पोखरातिर अलपिने बिचार गरेको भउतेकाजीका मनमा ढ्याँग्रो ठोक्न थाल्यो।

गैरीका पसलमा दिउँसो २ बजेको बस कुरेको बस नआएर भउते हैरान हुँदाभए। बस आउला भनेको त त्यसपछिको मिनिबस आइपुग्यो। मिनिबस भने नि चढुँ भनेको त ड्राइभरले रोकेन। त्यसपछि चितउनतिरबाट मुर्रा भैंसी बोकेर ल्याएको ट्रकमा चढ्छु भनेको त भैंसीले हानेर भूईंमा लडाइदियो। ट्रक नभए मिनि-ट्रक भने पनि चढुँ भनेको मिनि-ट्रकमा लोड गरेको, गिटीमा चिप्लिएर रोडमा लड्न पुगे। ट्र्याक्टर आएको देखेर ट्र्याक्टरै भने पनि चढ्ने प्रयास गर्दा भउते चढ्नी बित्तिकै बाटोछेउको ठुलो ढुङ्गामा ट्र्याकटर ठोकिएर फेरि बाटोमा लड्न पुगे।

पछि चेष्टा आउँदा आफैंलाई ढुङ्गो जस्तो पाए। उता जुरेली चाहिं "पुन्टेभेनाको पञ्जाबाट भउतेकाजीलाई फुस्काइपाउँ, मेरो भउते चाँडै घर फर्की आएस्, भउते पोई पाऊ" भनी, सुटुक्कै हात गोडाको नङ् काटी,अष्टोत्तर शय बेली पुष्प, अष्टोत्तर शर रोटी, अष्टोत्तर शय बिजुली खैनीको सरदाम तयार पारी मर्दीको तिरमा नित्य मध्यान्हकालमा मर्दी खोलाको कन्दरामा श्रीस्वस्थानीको पूजा गर्दी भइन्।

तथास्तु!

खै तितौरी कता हराइन् भन्छु। मसित रिसार भुनभुनिएकी जस्तो मानिचु।

:-)

.Seems like match the theme of Chautari!!!
Sab ko bhalo hoos!!
जय शम्भु!!!

Dada malaai gudpaak manpardaina. rarai guliyo huncha. oh ho kasto ramro bhaute kasto lucky.
khai tiru r saanani kataa gai.

गालेको स्वस्थानी पढियो, असली कथा यस्तो पो हुनु पर्छ, कहाँ त्यो जमानाको दक्ष प्रजापति र सती देवीको कथा सालबसाली भात्याउने होइन र ? कथाको रचना र संरचना उच्च कोटिको छ ।