साइकल

good start Sharad !!

Dashaitihar Ji, tyas pachi k huncha? eagerly waiting for next part hai...

I am also reading ur story hai...

Good going, keep it up. one more reader here

म पनि छु, अर्को भाग कहिले आउँछ?

Good one ,Good start means half the work done ,timro katha ramrari nai siddhinchha aramle lekha,eagerly waiting for next part

प्यारा प्यारा पाठकहरु, यताका मान्छेले चर्च जान आइतबारै कुरे जस्तै, नेपाल टिभीले तितो सत्य देखाउन बिहिबारै कुरे जस्तै (म उता हुँदा बिहिबार राती आउँथ्यो, अहिले नि त्यै स्केज्युअल त होला नि भन्ने आस गर्दै) मेरा यि औँलाहरुले नि किबोर्डमा ख्याट्ख्याट गर्न विक्एन्ड नै कुर्ने छाँटकाँट छ। Geology tiger, crazy love, rosaline, gopal ??, pretty, अनि fucheketo लाई ओबामा र क्लीन्टनले झै सम्बोधन गर्न मन लाग्यो - thank you, thank you very much, thank you so much.

साइकल भाग-२ शनिबारको दिन – बाटोमा गाडीहरु अलिक कम नै थिए। अत्यन्तै छोटा-छोटा ह्याफ प्यान्ट्स लगाएर jogging गर्दै गरेका युवतीहरु (slang मा भन्नु पर्दा- eye candy हरु) बाटोमा छिन-छिनमा आज पनि भेटिँदै थिए नै। यिनीहरुसितको आजको भेटाइ हिजो अस्तिको भन्दा भिन्न लागिरहेको थियो कृस र माइक दुवैलाई। कार चलाउँदा धेरै वटीसँग भेट त हुने तर छोटो समय मात्र भेट हुने, अनि आफु नै बाटोमा हिँड्दा भने धेरै बेर भेट हुने तर थोरै वटी सँग मात्रै हुने, त्यसै माथि सँधैभरि आँखाले खोजेजस्ता र मनले चाहेजस्ता मोरीहरु भेट नहुने। आज भने दुवैलाई बुद्धले भने जस्तै ‘ The Middle Way’ - अर्थात् ‘neither of the extremes' अलि-अलि बुझ्न थाले जस्तो लागिरा’थ्यो। १५ डिग्री celcius को तापक्रम हुँदो हो, अनि बाटोको दुवैतिर बढेका हरिया रुखहरुलाई छिचोल्दै उनीहरुलाई नै स्पर्श गरिरहेको शितल हावासँगै रमाउँदै गुडिरहे उनीहरु। अघि साइकल दिँदा मोटी दिदीले भनेको संझियो कृसले- “मेरो छोरो र उसको साथी हप्ता दिन अघि भ्यान्क्युभर गए देखि नै यि साइकल कसैले नि प्रयोग गर्या छैनन्, त्यसैले हावा भर्ने बेला नि भए जस्तो लाग्छ”। कुदाउँदै गरेका दुवै साइकललाई हेर्दै उसले माइकलाई भन्यो - “साँचै हावा नि भर्दै जाउँ है tire मा”। नजिकैको gas station मा रोकिए उनीहरु हावा भर्नलाई। “टन्न हावा भरेर साइकल कुदाउनको मजा नै छु्ट्टै छ यार”- tire मा हावा भरिसकेर साइकलमा चढ्दै कृसले भन्यो। टाउको हल्लाएर सहमति जनाउँदै माइकले भन्यो- “तिमीलाई थाहा छ कृस, किन होला साइकल नचलाइ थन्क्याएर राख्दा tire को हावा हप्ता दिनमा सकिन्छ, अनि त्यै साइकल दिन-दिनै चलाउँदा भने दुई हप्ता भन्दा बढि नि चल्छ?” कृसले जवाफ दियो - “साइकलको tire लाई नि घरमा थन्किनुपर्दा भन्दा बाटो तिर गुड्न पाउँदा नै रमाइलो लाग्छ होला, त्यै भ’र घरमा थन्क्याएर राख्दा रिस पोख्ने होला नि ”। दुवै हाँसे गललल। माइकले फेरी भन्यो - “हेर कृस, आज हामी दुवैले धेरै समय पछि साइकल चलाइरा कुरा त छँदैछ। के तिमीले सुनेको छौ खुट्टाको रौँ खौरिएको मान्छेले खुट्टामा रौँ हुँदा भन्दा बढि स्पीडमा साइकल चलाउन सक्छ भनेर"? घुँडा सम्मको हाफ प्यान्ट लगाएको कृसले आफ्ना खुट्टाका रौँ तिर हेर्दै भन्यो- " jogging गर्ने देबीहरुका लागी हो भने यि जंगल फडानी गर्न मलाई कुनै समस्या होला जस्तो लाग्दैन"। अब भोलीदेखि उनीहरुले चलाउने स्पीडमा दुवै सहमत भए। “ओइ, साँचै हामी कहाँ जान लाग्या हँ?” “अब यि साइकलहरुको स्याहार सुसार नि त गर्नै पर्यो, पहिला ‘केनेइडियन tires’ मा गएर lubricant किनौँ, अनि त्यसपछि मेरो त grocery गर्न सुपरस्टोर नि जानु छ। साँचै भरेलाई के-के को ब्यवस्था गर्ने हँ? "डेबीले नि के ल्याउँछे कुन्नी?” “ल ल तेतै जाउँ, सुपरस्टोर तिरै decide गरौँला नि त”। थोत्रा साइकललाई cycle-stand मा पार्क र लक गरेर दुवै 'केनेइडियन tires' मा पसे। Lubricant खोज्न चार आँखा चारै दिशातिर दौडाउदै गर्दा त्यहीँ काम गर्ने एउटा केटो नजिकै आएर भन्यो – “Hi, may I help you please ?”। माइकले भन्यो – “ya, surely, we're looking for bicycle lubricants”। “Right there !” भनेर देखाइदिँदै दुबैको धन्यबाद बटुल्दै गयो त्यो केटो। ९ डलर ९९ सेन्टको lubricant मन परे पनि मुल्य अलिक बढि नै ठानेर एउटै मात्र लिएर दुबैले त्यसबाटै काम चलाउने बिचार गरे। आखिर कारले gasoline खाए जस्तो गरि खाने हैन क्यारे साइकलको चेनले lubricant लाई, उहि हप्ता-दुईहप्तामा यसो अलि-अलि चुहाए जस्तो गर्नु पर्ने त हो। सुपरस्टोरमा शनिबार हुने भिडले कृसलाई मोरंग-सुनसरीको हटियाको संझना गराउँछ। त्यसो त हटिया भन्न अवश्य पनि मिल्दैन सुपरस्टोरलाई, कारण चाहेको सामान यसमा पाउन बिशेष बार नै कुरिराख्नु पर्दैन हटियामा जस्तो। जहिले सामान चाहिन्छ गयो, डेबिट कार्ड वा क्रेडिट कार्ड swipe गर्यो, किन्यो, लियो। उहि कार्डमा पैसो अथवा क्रेडिट (पछि तिर्न सक्ने छ्यमता) हुनु पर्यो। मानिसहरु भन्छन्- “फुर्सदमा grocery, shopping गर्नुको मजा नै छुट्टै छ”। यहि मजा लिन भनेरै होला शायद त्यतिका मान्छेहरु शनिबारको दिन त्यहाँ झुम्मीएका। Parking lot पनि त्यै भ’र होला भरिभराउ झैँ देखिन्थ्यो। हेर्दा हेर्दै रहर-लाग्दा दुई जोडी केटाकेटी छत नभका (infact, summer लाई भनेर छत निकालिएका) कार पार्क गर्न हान्नीएर आइपुगे। यो देखेर अरु केही गर्न नसके नि माइकले भन्यो - “अर्को समरमा त म नि यस्तै कारमा यसै गरि मेरी गर्लफ्रेन्डसँग आएर त्यहीँ कार पार्क गरेर grocery गर्छु।”। “sounds good” - कृसले थपिदियो। साइकल पार्क गरेर दुबै जना स्टोर भित्र पस्न मात्र के लागेका थिए पछाडि बाट एउटा आवाजले बोलायो। "hey Mike" “hey Julie !, how are you doing?” आवाज आए तिर फर्किँदै माइकले भन्यो। “not too much” भन्दै जुली उसँग हाँसी। माइकले जुली र कृसको परिचय गराइदियो। उपत्यका बाहिरबाट काठमान्डुमा पढ्न आउने बिध्यार्थीहरुले परिचय गर्दा प्रयोग गर्ने अनि यहाँ अन्तराष्ट्रिय बिध्यार्थीहरुले नि परिचय गर्दा प्रयोग गर्ने cliché प्रश्न आदान-प्रदान गरिसकेपछि बल्ल थाहा भो- कृसले जुलीलाई चाइनिज होली भनेर सोचेको अनि जुलीले उसलाई इन्डीयन वा अरेइबियन होला भनेर सोचेको दुवैको अनुमान गलत परेछ। भिएतनामबाट आ’की रैछ जुली। “को को छन् नि तिम्रो यहाँ क्यानडामा?” कृसले सोध्यो। “आमा, बुवा, र भाई” उसको अँग्रेजी एयाक्सन्ट र सपरिवारै यहिँ बस्ने गरेको भनेको सुनेर कृसलाई अनुमान गर्न गार्हो परेन। तैपनि यकिन गर्नलाई सोधिहाल्यो-“तिम्रो बुवाले क्यानडाको पि. आर. लिनु भएपछि तिमीहरु सपरिवार यता बसाँइ सरेको हो?” “हो, तर तिमीले कसरी त्यो अनुमान गर्यौँ? “अरु देशहरुबाट पनि पि. आर. लिएर सपरिवारै यतै बस्ने गरि आएका केहि परिवारहरु भेटेको छु, त्यस्तै त्यस्तैबाट अनुमान गरेको नि ” “यो अनुमान चाँहि तिम्ले मज्जाले मिलायौ। अनि तिम्रो इंलिस पनि मेरो भन्दा धेरै राम्रो छ। कहाँ, कसरी सिक्यौ? तिम्ले कहिले देखि इंलिस बोल्न थालेको? मलाई पनि सिकाउ न।” जुली प्रभावित भ’को देखेर कृस नि दंग पर्यो। नपरोस् पनि किन, जुलीको बाले अल्बर्टामा जागिर पाएकाले उसका बा-आमा दुवै उतै बस्छन् रे अनि यहाँ मन्ट्रीयालमा चाँहि उ र उसको भाई बस्छन् रे। अनि माइकसँग उसको चिनजान चाँहि दुवैको apartment एउटै building मा भ’को भ’र भ’को रे। कृसले जुलीलाई बेलैमा निम्तो दिइहाल्यो - “भरे बेलुका मेरोमा बिशेष मान्छेहरुको बिशेष जमघट छ, यदि तिमीलाई नि फुर्सद भएदेखि तिम्ले नि आफुलाई त्यहाँ पाउन सक्छ्यौ। लौ, जुली पनि सामेल हुने भइ भरेको gathering मा। किनमेल सकिसके पछि दुवैलाई “ bye ” भन्दै साइकलमा आफ्नो ओडारतिर लाग्यो कृस। माइक र जुली एउटै building मा बस्ने भए पनि बसमा आ’की जुली बसमै गइ अनि माइक पनि त्यही बसको पछि पछि लाग्यो, साइकलमा………. Last edited: 16-Jun-08 03:27 PM

मज्जा भईरहेछ दसैं तिहार जि तपाईंको साइकलको पछि लाग्द। गुडाउदै गर्नुस्।

SNT ji, second episode halkaa laamo vayo jasto laagi raathiyo, tara bit maarna man lagena lekhdai jada. arko euta episode gudchha hola yaar yo cycle.

दसैं तिहार जि, यो साईकल रमाइलो रहेछ। अर्को भाग को प्रतिक्षामा म पनि छु है।

Enjoying every bit of it ,so when is the next part ?eagerly waiting for it.

साइकल भाग ३ हेर्दा हेर्दै साँझ पनि पर्न थाल्यो। सुकिसकेका लुगाहरु laundry basket बाट निकाल्दै पट्याएर राख्न थाल्दा पो घुँडा अलि-अलि दुखेको महशुस गर्न थाल्यो कृसले। “आठ-दश बर्ष पछि साइकल चलाउँदा यस्तै त हो नि, आ… अहिले साथीहरु सँग पिएपछि सबै दुखाइ हराइ भैहाल्छ”- मनमनै आफूलाई फकायो उसले। माइक त उसको apartment मा सँधै आउने जाने गरेकै छ, त्यसै भएर त्यै अघि दिउँसो कुरा गरेका दुइटी केटीहरु नै वास्तबिक guest हुने भए उसका लागी। फेरी कस्तो संयोग, डेबी चाँहि कृस बस्ने यहि building मै बस्छे; अनि जुली चाँहि माइक बस्ने building मा। सबै लुगा पट्याएर राखिसके पछि hibernate गराइराखेको ल्यापटपलाई जगाएर windows media player मा आफुलाई मन पर्ने गीतहरु राखी बनाएको ‘New English songs’ नामको playlist छान्यो उसले। Chris Brown को ‘with you’ गीतमा volume अलिक बढाएर जीउ मच्चाउन मात्र के थालेको थियो, ढोकामा ढक-ढक आवाज आयो। माइक र जुली सँगै आएछन्, जुलीले यस अघि उसको कोठा (र शायद locality पनि) नदेख्या भएर होला। अघि दिउँसो भन्दा झनै राम्री देखिएकी थिइ उ अहिले – सेतो फुलका बुट्टा भएको अनि घुँडा भन्दा निकै तल सम्म लामो निलो कुर्ता र सेतो सुरुवाल जस्तो लुगामा। यो लामो कुर्ता सुरुवाल जस्तो लुगालाई उनीहरु ‘ao dai’ भन्दा रैछन्। माइक पनि दारी काटेर चिटिक्क परेर आको रैछ। डेबीकै लागि होला यति राम्रो भ'र आको, आखिर उसैले त हो अघि बिहान डेबीलाई निम्तो दिएको । नभन्दै एकै छिनमा डेबी पनि आइपुगी। जुलीसँग परिचय गरिसकेपछि laptop मा बजिरहेको ‘you can stand under my umbrella’ नामको गीतमा जिउ हल्लाउँदै कोठाको एउटा कुनामा रहेको कृसको basketball लिन गई उ। “ए कृस, तिमीले यस अघि त भनेको थिएनौ नि बास्केटबल खेल्छु भनेर?” “संगत मात्रै गर्दै जाउ न, धेरै कुरा थाहा पाउँदै जान्छ्यौ”, कृसले संयमित जवाफ दियो। “back home पनि तिमी basket-ball खेल्थ्यौ शायद, कि यहिँ आए पछि खेल्न थालेको?” डेबीले फेरी सोधी। नेपालमा क्याम्पस पढ्दा class का साथीहरु कोही table-tennis त कोही cricket, त कोही soccer, अनि कोहि चाँहि केटीहरु पट्याउन volleyball, badminton आदि खेले पनि आफू चाँहि basket-ball court मै झुन्डीएर समय बिताएको अनि केही प्रतियोगिताहरु पनि जितेको कुरा बताउँदै उसले भन्यो – “तर डेबी हेर, म यि भन्दा बढी प्रतियोगिता जितेको कुरा गर्दिन अहिले, किनकी यो माइक छ नी म भन्दा 1.1 गुणा मात्रै भए पनि राम्रो खेलाडी निस्कियो। शायद हामी साथी हुनुको कारण त्यो last semester को statistics class भन्दा पनि हामीले साँझमा गर्ने basketball practice नै हो जस्तो लाग्छ"। “I agree” भन्दै माइकले जुलीसँग भैरहेको उसको बार्तालापबाट डेबीतिर हेर्दै टाउको हल्लायो। डेबी पनि के कम्ती थिइ र, आफू पनि basketball को राम्रो खेलाडी भएको अनि आफुले पनि ladies team बनाएर practice गर्न चाहेको कुरा गरेर माइकको ध्यान सम्पुर्ण रुपमा आफूतिर खिँची। “हुन त Los Angeles Lakers र Kobe Bryant को खेल पनि मन पर्छ, तर मेरो best team भन्नु पर्दा Boston Celtics नै हो। अघिल्लो बर्षको झुर खेललाई बिर्साउँदै यसपाली हेर न कस्तो उत्कृष्ट लयमा फर्केको है।” माइकले थप्यो। “मलाई नि त्यस्तै लाग्छ, यो बर्ष Celtics ले बास्तबमै राम्रो खेल्यो”-डेबीले सहमति जनाई। माइकलाई अरु के चाहिन्थ्यो र, 2008 को NBA champs को बारेमा थाहा भए जति र गर्न सक्ने जति सबै प्रशंसा गरेर सुनायो डेबीलाई, आखिर फाइनल खेल हेरेको पनि केहि दिन अघि मात्रै त हो। “Celtics को बिजय शायद माइक र डेबीको मिलन हुनको लागि पो भको हो कि क्या हो?” - कृस र जुलीका आँखाले एक अर्का लाई यहि प्रश्न गरे, एक चोटि, एक निमेशका लागि। आँखा जुधाईबाट सम्हालिन नचाहे नि जुलीका आँखा त्यस पश्चात कोठाको भित्तामा राखिएको एउटा ग्रुप फोटोमा गए। ताइक्वान्दो खेलाडीहरुको त्यो हुलमा कृसलाई ठम्याउन नसकेर उसले सोधी – “ आर यु अल्सो इन् दिस् पिक्चर?, विच वन?”। जुलीले कृसलाई त्यसमा चिनोस् पनि कसरी - करीब आठ बर्ष अघि र अहिलेको उसको अनुहार र शरीरमा धेरै बदलाव आइसकेको छ, स्वभाविकै हो। ब्ल्याक-बेल्ट पाएको दिन गुरु र साथीहरुसँग खिचेको त्यो फोटो कृसलाई नेपालको झन्डा जत्तिकै प्यारो लाग्छ, र त कोठामा नेपाल र क्यानाडाको झन्डासँगै झुन्ड्याएर राखेको छ। “ए यो पो रैछौ है तिमी, कृस तिमी कति cute देखिएको यो फोटोमा, अनि तिमी कस्तो बच्चा जस्तो टाँसिएर बसेको नि coach सँगै”। साँचै भनेकी भएपनि, जिस्किनलाई एत्तिकै भनेकी भएपनि धन्यबाद दिँदै उसले स्पष्टीकरण दियो - “cause I was one of her best students at that time”. “त्यस्तो आफैले आफैलाई best student भनेर धाक दिनेले मलाई नि सिकाउ न त ताइक्वान्दो। हेरुम् म पनि कतिको आउँदो रैछ तिमीलाई। अनि थाहा छ तिमीलाई, मैले नि करिब छ महिना जति त खेलेकी थिएँ नि सानो छँदा, एक जना कोरियन गुरु सितै सिक्थ्यौँ हामी”। “अनि किन खेल्न छोडेकी त बिचमै?” कृसले कुरा लम्ब्याउनलाई सोध्यो। “कृस, तिम्लाई नै अर्को ताइक्वान्दो गुरु बनाउनलाई होला जस्तो लाग्छ मलाई त” – जुलीले बोल्न नपाउँदै माइकले भनिदियो। बास्तबमा यसरी बेला-मौकामा कुरा synchronize गरिदिने साथी हुँदा पनि निकै फाइदा हुन्छ। जे सुन्न चाहेको थियो कृसले, माइकले त्यहि भनिदियो। सबै जना हाँसे गललल। दंग पर्दै छोटकरी मै लामो जवाफ दियो कृसले जुलीलाई - “that would be my pleasure, I’m ready whenever you are.” Meeting मात्रले कहिले, कहाँ पो भको छ र? eating पनि चाहियो नि। अनि eating शुरु गर्न लाई drinking पनि त चाहियो नै। चारवटै बियरका बोतल चियर्सका लागि ठोक्किन तयार भए। थोत्रा साइकल किनेको अनि नयाँ साथी बनाएको त्यो दिनको ‘चियर्स’को गुन्जाई निकै बेर सम्म महशुस गर्दै आनन्दित भैरहे कृस र माइक दुवै, शायद जुली र डेबी पनि। समाप्त (कथा सकियो, पढ्ने जति सबैलाई धन्यबाद)

yo katha kina yati chito sakiyo? ajhai man bharena... arko pani lekhnu paryo chiTo

justareader, कसैले यस्तो question सोध्यो कि जसको answer मज्जाले दिन सकिँदैन, त्यस्तो बेलामा भन्छन् नि english मा - 'umm, that's a good question'. हो त्यस्तै भयो साथी मलाई नि तिम्रो question ले। साइकलको टायरको हावा नि सकिने बेला भो होला यतिन्जेल सम्म त, अब अर्को कथामा भेटौँला नि ल, यि औलाहरु ख्याट्-ख्याट् गर्ने जाँगर चल्या दिन।

Heheheheheheh! hey Sharad, i am sure this is your own story. Nice one.

I'm sure रे !!!!!! Wow धन्यबाद यो भन्दा ठुलो सफलता के हुन सक्छ र शुरुवाती लेखलाई? खासमा, कथा लेख्ने पनि ट्रिक हुँदो रहेछ साथी। जीन्दगीमा भेटिएका A र B लाई संझियो, A ले B को केहि गतिबिधी र vice-versa गर्या भए कस्तो हुन्थ्यो होला भनि सोच्दै keyboard ख्याट् ख्याट् गर्यो, अनि आफै उसको ठाउँमा भा' भए कसरी गर्थेँ होला भनि सोच्यो, फेरी keyboard ख्याट् ख्याट् गर्यो, केही नयाँ पात्र नि आफैले सिर्जना गर्यो, तिनिहरुलाई नि केहि भुमिका दियो ..... यस्तै त हो नि।

पुरानो कथा खोतल्दै पढ्ने क्रम मा छु र "दशैँ तिहार" जी तपाईको लेख्ने क्षमताको मुक्त एवं मुग्ध कण्ठले प्रंसा गर्न चाहन्छु . कथा अलिक अपुरो भए जस्तो लाग्दै थ्यो मनमा , किन चाडै सक्किएको होला भनि लागिराथ्यो . नरमाइलो कुरो चै साझामा तपाईको एउटा मात्र कथा रैछ. क्यानाडाको चिसो हावा खाएर फेरी लेख्ने कि ? - थाहा छैन