Mirza Asadullah Ghalib is the greatest poet in Urdu and his medium is Ghazal. To produce a pure form of ghazal, its said, takes years and years worth of distillation and me? Well a novice in this field. Yet to get acquinted with authentic Ghazal I have translated this Ghalib's work, which is one of the most famous one and sang by many singer. I felt its a good exercise for the beginners. However, does not come out to be that smart as I do not totally understand Urdu and friends, dictionary that I consulted will certainly deteorate the meaning. Any way, poetry is what is lost in translation. भाग्य भएको भए त, मिलनको बिन्दु भेटेकै हुन्थ्यो ! यदि अरु बाँचेकै भए पनि, यहि पर्खि रहेकै हुन्थ्यो ! तिम्रो वाचामा वाँचेंरै मात्र, यो ज्यान झुठो जान्न पाएँ बिश्वास मात्र भएको भए पनि, खुशीले मरेकै हुन्थ्यो ! तिम्रो नरमीले थाहा पाएं, कसम खुकुलो सित बांधिएछ , तोड्न सकिन्नथ्यो कहिल्यै, बेश बरु कडा, भऐकै हुन्थ्यो ! कोहि मेरो मुटुसित सोधोस्, खिचिएको धनुष र बाण हेरी, ?कलेजो छेडि जाला कि भन्ने, के चिन्ताले घेरेकै हुन्थ्यो?? यो कहांको मित्रता हो, सल्लाहकार नै मित्र बन्ने ? मद्दत , कसैले गर्दो हो त , शुभचिन्तक मात्र, रहेकै हुन्थ्यो ! ढुङ्गाबाट यदि अबिरल रगत बग्न सक्दो हो भने, जेल्लाइ दुख सम्झी रहेछौ, त्यो आगो झैं, बलेकै हुन्थ्यो ! चिन्ता: ज्यानलाई घातक छ ! मुटु पनि अछुण्ण रहन्न ! मायामा पिडा नभएको भए, संसारै अझ, दुखेकै हुन्थ्यो ! बदनाम भै मर्दा पनि, किन डुबाईएन होला नदीमा ? नत्र, अर्थि नै उठाउनु पर्थ्यो, न त चिहान, खनेकै हुन्थ्यो ! कस्लाई म भनुं: दु:खका रातहरु मृत्यु भन्दा कठोर छन् नरमाईलो मान्दिन म, एकै पटक बरु, मरेकै हुन्थ्यो उन्लाई कल्ले देख्छन् ? ?एउटै? छन्, अनन्य छन्, दुईको गन्ध कहिबाट आए शायद कंहि त, देखेकै हुन्थ्यो यी अलौकिक समस्याहरु; खाली गालिबका बयान हुन्, मदिरा नपिउने हौ भने, तिमी महर्षि, भैसकेकै हुन्थ्यौ ! alternatively, जड्याहा मात्र नहुदो त, तिमी महर्षि, भैसकेकै हुन्थ्यौ ! The Real one in Devnagari: ये न थी हमारि किस्नत के बिसाल-ए? यार होता अगर और जीते रहते यही ईन्तजार होता ! तेरे बादे पर जिये हम तो ये जान झुट जाना के खुशी के मर नर झाते अगर ऐतबार होता! तेरे नाजुकी से जाना कि बन्धा था एहेद-बृदा कभी तू न तिड सकता अगर उस्तबार होता ! कोहि मेरे दील से पुछे तेरे ती-ए-नीमकश को ये खलिश कहाँ से होती जो जिगर के पार होता! ये कहाँ कि दोस्ती है के बने हे दोस्त नासेह कोई चारसाज होता, कोहि गमगुसार होता! रग-ए-संग से टुपकता वि लहु कि फिर न थामता झिसे गम समझ रहे हो, ये हगर शरार होता! गम अगचें जां-गुलिस है, पे कहां बचें के दिल है गम-ए-ईश्क अगर न होता, गम-ए-रोजगार होता! कहुं खिस के मैं के क्या है, शब-ए?-गम बुरी बला है मुझे क्या बुरा था मरना? अगर एक बार होता! हुए मर के हम जो रुस्वा, हुए क्यों न गर्क-ए-दरिया न कभी जनाजा ऊठता, न कहिं मजार होता! उसे कौन देख सकता कि यगाना हे वो यकता जो दूई कि बू भी होती तो कहीं दि चार होता! ये मसाईल-ए-तसब्बुफ, ये तेरा बयाँ ?गालिब? तुझे हम वली समज्ते, जो न बादा-ख्वार होता !