कविता-मेरो यू के, मेरो व्यथा धन कमाउने सपना बोकेर पढ्ने बहानाले लन्डन आएँ, खै, कसरी भनौं हजुर ! दुनियाँका छोराले नपाएको दुःख पाएँ । राम्रो कामको त कुरै छाडौं, भाँडा माँझ्ने र सरसफाई गर्ने काम पनि पा छैन, भनौं भने शरम लाग्छ हजुर, कत्ति दिनदेखि त भरपेट पनि खाना खा छैन । ट्राभेल चेक पनि सकियो अब त घरभाडा पनि नेपालबाट नै मगाउँदै छु, मनको व्यथा कसलाई पोखौं हजुर, रातदिन आँखाबाट आँशु बगाउँदै छु । अब त बसौं भने पनि कुनै उपाए छैन, वाध्य भएर फर्किनै पर्ने भएको छ, नत विद्या, नत धन नै आर्जन गरियो, अब त जिन्दगी नै भीरको चिन्डो भएको छ । खै, के गरायो यो लण्डनले पनि ! न त मर्नु, न त बाँच्नु, दोधारमै पारिदियो, बल्ल तल्ल बसेको मायाको डोरो पनि, अब त आकाश र पातालझैँ पारिदियो । बल्ल तल्ल बसेको मायाको डोरो पनि, अब त आकाश र पातालझैँ पारिदियो।। -नरेन्द्र बस्नेत,