“वान बेडरुम” कोठामा पाँच जना नेपाली थियौं | सबै जना मन्दिरको पाटीमा जस्तो भुईंमा नै लड़थ्यौँ | छेउमा भान्सा कोठा थियो | तरकारी पकाउँदा तेलमा प्याज फुराएको गन्ध कोठाभित्र रुमल्लिईरहेको थियो | लगाएको कपडा तेल–तेल गनाएको थियो | साँझ –साँझ परेको हुनाले पश्चिमपट्टीको झ्यालबाट डुब्न लागेको घाम देखिन्थ्यो |त्यो दिन बेलुका बिशाल दाई कोठामा आउनुभयो |

“ह्वाँ बिशाल दाई, हाम्रै कन्सल्टेन्सीमा डट नेट को ट्रेनिंग गर्नुहुन्छ |” मैले सबै साथीहरुलाई बिशाल दाई को परिचय दिएँ |

“व्हाट्स अप भाईहरु, नाईस टु मीट यु है सबैलाई”

“ठिकै छ दाई” केटाहरुले उत्तर दिए |

“मेरो मर्सिडिज सर्भिसिंग गर्न देको एक दिन लाग्ने भयो | मुजी इन्सुरेन्सले खटारा टोयोटा दियो”

बिशाल दाईको पहिरन भन्दा बाहेक पहिलो कुरा थाहा भयो, मर्सिडिज चलाउँदा रैछन बुढाले | हो कि, गफ दिए, पछि थाह भै हाल्छ नि जस्तो लाग्यो |

“ल भाई, के के चाहिन्छ यसमा हाल्दे त |” छड्के भिर्नुभाको झोलाबाट एच. पी. को ल्यापटप निकाल्नुभो | २४-२५ बर्षको मान्छेलाई एउटा नयाँ मान्छेले सिधै “तँ” भन्दा अलि असजिलो सुनें, तर पनि दाईको ल्यापटप समातेर भुईंमा बसें | खोलें | नयाँ रैछ |

“राम्रो संग पढ्छु भनेर नयाँ किनेको“ दाईले भन्नुभयो | सेट अप पनि गरेको थिएन |एडमिनिस्ट्रेटर एकाउन्ट बनाउन खोजें |

“दाई, हजुरको पुरा नाम के हो ?”

“बिशाल ट्यांक “ ( हाम्रो थर मिल्छ )

“ओहो म पनि ट्यांक हो नि, बन्धु पो पर्नुभएछ |”

“त्यस्तो मुजी बन्धु सन्धु केहि लाग्दैन मलाई त, बाजेको पालामा चि[censored]ने बेलामा आखाँ देखेनन्, जम्मैलाई ठोक्दै हिँडे |”  

दाईको कम्पुटर बूट भैसक्याथ्यो | धोती साहुले राख्देको वाई-फाई जोडेँ | अब भिजुवल स्टुडियो डाउनलोड गर्दै थिएँ | दाईको बारेमा बिस्तारै सोध्दै थिएँ | धेरै कम उत्तर दिनुहुन्थ्यो अनि प्रश्न सोध्नु हुनुहुन्थ्यो|

“अनि तेरो सुना न त, कसरी आइपुगिस?”

कहाँबाट सुरु गर्ने ? कस्तो भयङ्कर प्रश्न थियो त्यो | “सुरुमा मिनेसोटा आको, कलेज सकाएँ, अनि क्यालिफोर्निया गएर असाईलम हानेको, भएन | यी अहिले यहाँ छु |” सटकटमा सुनाएँ | “अनि हजुर नि?“

“हाहाहा सबै सोध्, तर यो चै नसोध्| आफैंले पत्ता लगाईस भने ठिकै छ, म चै भन्दिन |”

ज्यान हेर्दा नेपालमा आर्मीको मान्छे माओबादीले खेदेर अमेरिका आउनुभको हो कि जस्तो लाग्थ्यो | अनी यता आएर असाईलम नै हानेको हो जस्तो लाग्थ्यो तर मैले कहिल्यै सोधिन |

भिजुवल स्टुडियो डाउनलोड भैसकेथ्यो | इन्स्टल गर्दै कुरा गरिरह्यौं | बिस्तारै कुरा गर्दा आफुले धोतीको रेस्टुरेन्टमा अनि धोतीकै ग्यासटेसनमा घण्टा हानेको, पैसाको लागी प्लाज्मा बेचेको, रिसर्च ल्याबमा नयाँ औसधीको ह्युमन ट्रायल गरेर पैसा बुझेको.... आदी आदी सबै सुनाएँ | दाईलाई मेरो कथाले छोएछ |

“अब चिन्ता नली केटा, तेरो बिशाल दाई छ नि “

यतिकैमा इन्स्टल गर्नुपर्ने सबै कुरा इन्स्टल भैसकेथ्यो | दाईलाई अलि अलि जानेको कुरा सिकाएँ | दाईको ध्यान खासै पढाईमा थिएन |

“ल भयो आजलाई पुग्यो, खै स्काईप हाल्दे त, तरुनी संग लठारिन पर्यो एकैछिन” अनि रमेश तिर हेरेर भन्नुभयो “ओ भाई, खै के पकाको हो, ल्या त, भोक लाग्यो |” दाईको तिमि भन्ने बानी रहिन्छ जस्तो लाग्यो | रमेशले एउटा प्लेटमा भात र तरकारी ल्याईदियो |

“आलु र काउली पो हो, खै मासु पकाछैन?”

“धोतीले जम्मा १०० दिन्छ महिनाको खानलाई, पान्जानाको गरेर पान्सय हुन्छ | दुई छाक खान्चम, मासु खान त पुग्दैन|”

“ल ठिकै छ उसो भने” | अनि स्काईप्मा घन्टी बज्यो |

“हेलो” उता बाट केटी को आवाज आयो |

“तँलाई नदेखे त भात पनि रुच्दैन, ल हेर् भात जस्ताको तस्तै छ |” दाईले भातको प्लेट क्यामराको अगाडी राखेर देखाउनुभयो |

“हि हि हि हि” उताबाट “पोटेन्सियल” भाउजु मस्किनुभो |

“एकचोटी देखाई दे न हेर्छु”

“छ्या हुन्न के “

“देखा भन्छु त खुरुक्क देखा न”

दाई कम्पुटरको स्क्रिन हेर्दै मुस्कान छोडदै हुनुहुन्थ्यो | कम्पुटरको अर्को पुच्छारमा निर्बस्त्रीकरण भै रहेथ्यो होला |

“ल मेरो क्यामरा के भाको हँ , काम नै गरेन|” दाईले यति भनेर आफ्नो क्यामरा बन्द गर्नुभयो | माईक्रोफोन म्युट गर्नुभयो | अनि भन्नुभयो “ ओ केटा हो आईज हेरनी भए “ |

केटाहरु गुरुरु दुगुर्दै आए | सबैले अमृत पान गर्यौं |

“हेरेर के गर्नी ? हातलाई दुख मात्रै ” रमेशले भन्यो |

“हाहाहा कति भयो र नगरेको तैले?”

“अमेरिका छिरे देखि पाछैन” उसले उत्तर दियो |

म तिर हेरेर सोध्नुभयो “अनि तैले नि ?”

“मेरो चाहिं आठ महिना भयो” मैले उत्तर दिएँ |

"धत् मुजी बोकाहरू डुंग – डुंग  गनाउँदै बस्याहौ” अनि एकै छिन पछी  फेरी भन्नुभयो “ल तिमीहरु सबै बाहिर जाओ”

हामीहरु बाहिर निस्क्यौं |

क्लासमा “आई युज इट एभ्रीडे फ्रम फाईभ मिनेट्स टु थर्टी मिनेट्स, डिपेन्ड्स” भनेको सम्झें | एउटा रोल ट्वाईलेट पेपर ढोकाबाट भित्र गुडाईदिएँ | १० मिनेटमा निस्किनुभो , बाथरुम छिर्नुभयो, निस्किनुभयो , ल्यापटप झोलामा हाल्नुभयो, ढोका निर पुगेर “भाईहरु कुल रैछौ, मलाई मन पर्यो | केहि परे बिशाल दाईलाई सम्झिनु ” भन्ने झुट्टा आस्वाशन दिएर निस्किनुभयो |

भोली पल्टको साँझ परीसकेको थियो | तरकारी पकाउन प्याज काट्दै थिएँ | कोहि काउली पखाल्दै थिए, कोहि टमाटर माईक्रोवेभ गर्दै थिए | ढोकामा ढक-ढक सुनें | गएर ढोका खोलें | बिशाल दाई हुनुहुँदो रैछ | बिशाल दाई संग तिन जना केटीहरु थिए | एउटी खैरी, एउटी काली अनि एउटी चाईनिज |

तिनीहरुलाई हेरेर भन्नुभयो, “दिज आर माई ब्रोदर्स, गो एंड फक देम, फक देम गुड | फक द शिट आउट अफ देम|” हामी तिर हेरेर भन्नुभयो “ले केटा हो रोजी रोजी “

अनि म तिर टाउको बटार्नु भयो | “जा तल गाडीमा मासु र बीयर छ, लिएर आईज” दाईले किचेनको क्याबिनेट टपमा फुत्त गाडीको चापी फाल्नुभयो |

चापीमा मर्सिडिजको लोगो प्रस्ट देखिन्थ्यो | चापी टिपें अनि केटाहरु तिर हेरेर भने “ओइ यो चाईनिज मेरो है, म फर्स्ट जानी हो”|

“बिशाल दाई क्या कुल” मन मनै सोच्दै गाडी तिर हिडें | 
****************************************
क्रमश.....
बाँकी तेस्रो तथा अन्तिम भागमा  

भाग ३ पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस |