अष्टवक्र गीतामा धनलाई प्रत्यक्ष रूपमा धेरै चर्चा गरिएको छैन, तर यसको दृष्टिकोण स्पष्ट छ—धन समस्या होइन, त्यसप्रतिको आसक्ति नै समस्या हो। यस ग्रन्थले बारम्बार भन्छ कि बाहिरी वस्तुहरू, चाहे त्यो धन होस्, सुख होस् वा पद होस्, सबै अस्थायी हुन्। यदि मानिसले ती वस्तुहरूलाई आफ्नो पहिचान वा सुखको स्रोत ठान्छ भने, त्यहीँबाट बन्धन सुरु हुन्छ।

अष्टवक्रको दृष्टिमा, धनले न त स्वतन्त्रता दिन्छ न त बाँध्छ—त्यो केवल एक वस्तु हो। बाँध्ने कुरा भनेको मनको इच्छा र “मेरो” भन्ने भाव हो। यदि कसैले धेरै धन भएर पनि त्यसमा कुनै आसक्ति राख्दैन, भने ऊ स्वतन्त्र नै रहन्छ। तर जसले सानो कुरा पनि समातेर बस्छ, ऊ भित्रबाट बाँधिएको हुन्छ। त्यसैले ग्रन्थले भन्छ—त्याग बाहिरको होइन, भित्रको हुनुपर्छ।

यसले एक रोचक कुरा पनि देखाउँछ: मानिसहरू प्रायः धनको पछि लागेर शान्ति खोज्छन्, तर अष्टावक्र भन्छन्—

शान्ति धन पाउँदा आउँदैन, इच्छा हराउँदा आउँछ। जब मनले “अझै चाहिन्छ” भन्ने छोड्छ, तब मात्र सन्तोष सम्भव हुन्छ। यही कारणले, अष्टावक्र गीताले धनलाई लक्ष्य होइन, केवल एक साधारण वस्तुका रूपमा हेर्छ।

अन्ततः, यस ग्रन्थले सिकाउँछ कि धनसँग तिमीको सम्बन्ध कस्तो छ भन्ने कुरा महत्वपूर्ण हो। यदि तिमी धनलाई प्रयोग गर्छौ भने ठीक छ; तर यदि धनले तिमीलाई नियन्त्रण गर्छ भने, त्यहीँबाट दुःख सुरु हुन्छ। साँचो स्वतन्त्रता भनेको धन हुनु वा नहुनु होइन—धनप्रति निर्भरता नहुनु हो।