महाभारतको फाटबाट -२     प्यारो कृष्ण, बच्नुको एउटा परिभाषा भन्देउ, सम्बोधन भन्दा पहिले  तिमी त एउटा उदेश्य लिएर बचेँका छौ  मलाई जीवनको एउटा अभिलाषा भन्देउ|   हुनु र नहुनुको उल्झनमा छु प्रिय, तिमी हुनु को भ्रंतीमा  तिमी नहुनु को पाप्रो बस्दै गएको छ  म चाहन्छु एस्लाई तिमी कोटाउन आउ  यो मेरो जीवनलाई छोटाउन आउ  |   प्राण,   जित्नुको आबशेक्ता  कती हो भनेर मापन गर्ने दुशाहस गर्दिन    तर लासमाथीको जीतमा मधहोस हुने त्यो दानब्तालाई सोध  पानीका फोकाहरु को ओजन कती हुन्छ  तिम्रो जीत ओजन जती हुन्छ |   आजकाल ब्रिन्दावन एक्लै रुङ्छु प्रिय, अझै पनि ती सेपिला घासहरुमा ती अग्ला बासहरुमा  तिम्रो सासको राप छ  फेरी झस्कन्छु .... आगो बलेर सात फेरा नलाको पनि त श्राप छ|   कृष्ण,  तिमी त वीर हौ  वीर हुनुको मुल्य चुकाउनु पर्छ  हरेक युग एउटा युदकथामा अडेको हुन्छ  हरेक युद्द एउटा प्रेमकथामा  हरेक प्रेमकथा दुई पत्रमा  तेही दुई पात्र ............तिमी र म  आज एउटा यस्तो युद्धमा होमिएका छौ  जस्मा न तिमी जित्छौ न म.....