I had heard about the incident regarding Mr. Thakurathi however never knew what waschurning the whole incident. Very interesting indeed.

CyLegend · Jul 8, 2010 8:44 AM

Post the remainder.

Kiddo · Jul 8, 2010 8:52 AM

Dudes,            I read many stories about this at that time. I used to learn Kekushian Karate at Stadium from Jagat Gauchan when he was arrested on that crime. But, Padam Thakurathi was also related to the same underGround group (Bhumigat Giroha) with Kamal Thapa, SaradChandra Shaha, Direndra at that time. Later on, he tried to disassociate himself from that group, then they tried to kill him. Keep posting!

Tmobile · Jul 8, 2010 9:16 AM

I wonder what the root cause of dispute was between Jagat Gauchan and Mr. Thakurathi. Any info on what might have instigated the whole incident? Last edited: 08-Jul-10 10:09 AM

CyLegend · Jul 8, 2010 10:09 AM

I always assumed that Thakurathi being a journalist wrote something that Gauchan didn't like. At that time there was a big scandal uncovering of Lama, Gurung and Gauchan. Why is the article being withheld here with Kramasha and all?? As if you are writing a story.

Kiddo · Jul 8, 2010 10:32 AM

What I learnt at that time, the rift was not between Jagat Gauchan and Mr.Thakurati. Rift was between Bharat Gurung plus Bhumigat giroha and Thakurati. Jagat Gauchan just followed gang's decision to finish him before leaking their secrets !!!  I think Marich Man Singh became the strongest PM in Panchayat system( I should say !!!) so he jailed most of them. Due to these scandals, Direndra got removed from Royal family !!!     

Tmobile · Jul 8, 2010 10:39 AM

Guys , I forgot to post the source for above article. The article is published on a weekly newspaper "janadharana" in "Antarbarta" section. I was reading when they started to publish the article. I do not know how honest was Mr. Padam Thakurathi while writing this. Read if you like it, analyze and judge if you want to. source : http://www.nepalnews.com/conte... following article was published before above one. पत्रिकामार्फ पञ्चायतप्रति व्रि्रोह गर्न थालें - पदम ठकुराठी, वरिष्ठ पत्रकार ०३६ सालको जनमतसंग्रहमा पञ्चायतले जित्यो । पञ्चायतको यो जित स्वाभाविक थियो । वास्तममा यो एउटा चाल मात्र रहेछ । पञ्चायतले जित्ने निश्चित भएकाले नै बहुदलवादीका मुखमा बुझो लगाउनका लागि यो चुनावको नाटक गरिएको थियो । हुन त म पनि पञ्चायतकै र्समर्थक थिए“ । पञ्चायतलाई जिताउनका लागि लागिपरेको थिए“ । तर, म पञ्चायतको अन्धभक्त भने थिइन“ ।  पञ्चायत व्यवस्थालाई प्रजातान्त्रिक पद्धतिमा ढालेर क्रमिक सुुधारहरू गर्दै अगाडि बढ्नर्ुपर्छ भन्ने मान्यता मेरो थियो । त्यसमा सहमति जुटेकाले नै म यो चुनावमा पञ्चायतका पक्षमा खुलेर लागेको थिए“ । त्यसैले नै मैले मस्यौदा समितिमा आफ्नो फरक विचार राखेको थिए“ । र, त्यो दरबारबाटै स्वीकृत पनि भएको थियो । तर, पञ्चायतले जितेपछि त यसका र्समर्थक र राजामा समेत के भ्रम पैदा भयो भने- पञ्चायत नै एक मात्र निर्विकल्प व्यवस्था हो । जनताको यसप्रति ठूलो आस्था र लगाव छ । अब हामीले जे गरे पनि हुन्छ । जनमत संग्रहको परिणामपछि राजा झन् कडा रूपमा प्रस्तुत भए । राज्यका अधिकारहरू केन्द्रीकृत भए । निर्वाचनपर्ूव जनताका सामु गरिएका प्रतिबद्धताहरूको समेत पालना गरिएन । जनताका अधिकार कटौती गरेर राजाले आफूमा निहीत गरे । राजाका भित्रिया सल्लाहकारहरूको फर्ूर्ति एक्कासि बढ्न थाल्यो । उनीहरू राजालाई आफूहरूले जे चाह्यो त्यो गराउन उद्दत हुन थाले । वास्तममा जनमत संग्रहको चुनावमा पञ्चायतले स्वच्छ तरिकाले जितेको पनि थिएन । त्यहा“ अनेकौं चालबाजी र तिकडम भएका थिए । त्यो बेलाको नेपाली समाज चेतनशील थिएन । राजा भनेका विष्णुका अवतार हुन् भन्ने भ्रम आमजनतामा थियो । राजाविनाको राज्यको कल्पना पनि गर्न सकि“दैन भन्ने मानसिकता जनतामा थियो । राजाप्रति जनताको 'रिजनेबल' नभएर अन्धभक्ति थियो । राजाले जे बोले पनि र जे गरे पनि त्यो नै सत्य हो भन्ने जनता ठान्थे । यो सब हुनको एउटै कारण थियो-जनतामा चेतना नहुनु । जनताको यस्तो अशिक्षा र अचेतनताको फाइदा उठाएर पञ्चायतका र्समर्थकहरूले चुनावलाई आफ्नो प्रभावमा पार्न सफल भएका थिए । चुनाव प्रचारका सिलसिलामा राजालाई भोट दिने कि बीपीलाई भनेर जनताको अचेतनताको फाइदा उठाउने काम भएको थियो । वास्तममा यो चुनाव राजा र बीपीबीचको चुनाव त थिएन । यो त पञ्चायती व्यवस्था र बहुदलीय व्यवस्थाका बीचमा भएको चुनाव थियो । तर, पञ्चायतका धर्ूत र्समर्थकहरूले राजाको नाममा बिचरा लाटासीधा जनतालाई यसरी भ्रममा पारे कि उनीहरू राजालाई भोट नदिएर अरूलाई दिनु भनेको महापाप हो, भगवान्का रूपमा रहेका राजालाई भोट नदिनु भनेको भोलि घोर नरकको बास रोज्नु हो भन्ने मानसिकताबाट ग्रसित भए । अनि राजालाई विष्णुको साक्षात अवतार मान्ने त्यो बेलाको नेपाली समाजले पञ्चायतलाई भोट नदिएर बहुदललाई भोट दिने कुरा हु“दैनथ्यो । अर्कातिर त्यो समयमा पञ्चायतमा सम्पर्ूण्ा संरचनाहरू थिए । सेना थियो । पुलिस थिए । विभिन्न राजनीतिक संगठनहरू मौजुद थिए । राज्यको सम्पर्ूण्ा शक्ति र संरचना पञ्चायतको पक्षमा खुलेर लागेको थियो भने उता, सीमित स्रोत र साधनहरू भएका र सानो समूहमा रहेका बहुदलवादीहरू भने जनताको दिमागमा गाडिएको अन्धविश्वासको जरा उखेल्न प्रयत्नरत भए पनि तत्काल सफल हुने अवस्थामा थिएनन् । उनीहरूका लागि चुनाव सहज थिएन । चुनावको परिणामपछि बहुदलवादीहरूका कुराहरूलाई समेत केही हदसम्म एडे्रस गरिएला भन्ने धेरैको विश्वास थियो । कमसे कम मैले त बहुदल नै नभए पनि पञ्चायतको सुधारिएको अवस्थाको कल्पना गरेको थिए“ । त्यो हुने प्रतिबद्धता पनि व्यक्त भएको थियो । तर, चुनावलगत्तै पञ्चायत झन् केन्द्रीकृत र निरंकुश भएर पो आयो । पञ्चायतको प्रजातान्त्रिक छवि चाहने हामीजस्ताका विचारहरूले त्यहा“ कुनै ठाउ“ नपाउने मात्र होइन हामी नै पञ्चायतका प्रतिद्वन्द्वीजस्ता पो ठानियौं । पञ्चायतको यस्तो रवैयाप्रति मेरो चरम असन्तुष्टि बढ्दै गइरहेको थियो । तर, असन्तुष्टि बढेर मात्र के गर्नु † म निकै असमञ्जस्यमा परें । कांग्रेस कम्युनिष्टहरू पनि सानो समूहमा थिए । उनीहरू पनि पञ्चायतका विरुद्धमा तत्काल केही गर्नसक्ने अवस्थामा थिएनन् । र्सवप्रथम त जनतामा राजतन्त्रविरोधी चेतना नजागेसम्म उनीहरूले जनताको पनि साथ पाउनसक्ने अवस्था थिएन । जनतामा चेतना जगाएर परिवर्तन गर्ने कुरा लामो प्रक्रियाको कुरा थियो । मेरा विचारहरूको पञ्चायतमा कुनै सुनुवाइ नभए पछि र यसले आफ्नो चरित्रमा सुधारको अपेक्षा झन् कठोरता अपनाएपछि मैले फरकढंगबाट आफूलाई प्रस्तुत गर्ने विचार गरें । मलाई पञ्चायतका आन्द्रा भू“डी थाहा थियो । यसका र्समर्थकहरूले गर्ने भ्रष्टाचार र कर्ुकर्महरूका बारेमा म जानकार थिए“ । पछिल्लो समयमा उनीहरू जनताप्रति झन् झन् बेइमान बन्दै गएका थिए । यो कुरा मैले  राम्रोस“ग बझिरहेको थिए“ । त्यसैले उनीहरूका यी कर्ुकर्महरूको भन्डाफोर गर्ने र उनीहरूको वास्तविक चरित्रलाई जनतासमक्ष जस्ताको तस्तै राखिदिने कामका लागि मैले पत्रकारितालाई रोज्ने अठोट गरें । अरु क्षेत्रबाट भन्दा पत्रकारिताबाट नै मेरो उद्देश्य पूरा गर्न सजिलो बाटो थियो । म राजनीतिबाट पर्ूण्ारूपमा विरक्तिइसकेको थिए“ । अन्य राजनीतिक समूहमा गएर राजनीति गर्नुले पनि त्यति अर्थ राख्दैनथ्यो । हिजोसम्म पञ्चायतको र्समर्थनमा लागेको मान्छे एक्कासि त्यसकाविपरीत राजनीतिमा सामेल भएर प्रभावकारी रूपमा प्रस्तुत हुन सम्भव थिएन । त्यसैले मैले पञ्चायतका धर्ूत शासक र र्समर्थकहरूका विरुद्ध पत्रकारिताका माध्यमले उनीहरूलाई प्रहार गर्ने उद्देश्यले नै मैले राजनीति छोडेर पत्रिका दर्ता गरें । र, ०३९ साल पुस १ गतेदेखि यही संविधानअर्न्तर्गत रहेर मैले पत्रिका चलाउन सुरु गरें । हामीलाई पत्रिका चलाउन पनि त्यतिबेला सहज भएन । सबभन्दा पहिला हामीले साप्ताहिक मञ्च सुरु गरेका थियांैं, तर, षडयन्त्र गरेर त्यसलाई बन्द गरियो । जनज्योति सुरु गर्‍यौं, त्यो पनि षडयन्त्र गरेर खोसियो । नेपाली आवाज सुरु गर्‍यौं, त्यो पनि खोसियो । त्यसपछि मात्र विमर्श सुरु गरेका थियौं । यसलाई पनि बेलाबेलामा तारो बनाउने काम भएको थियो । हामी पञ्चायतअर्न्तर्गत रहेर पत्रकारिता गथ्र्यौं । तर, हाम्रो मूल उद्देश्य यो व्यवस्थाभित्रकै खराब तत्व र प्रवृत्तिविरुद्ध परिलक्षित थियो । म के कुरामा स्पष्ट थिए“ भने हामीले यो संविधान भित्रै रहेर हाम्रो व्रि्रोहलाई जारी राख्नर्ुपर्छ । यदि यो संविधानभन्दा बाहिर गएर व्रि्रोह गर्‍यौं भने हामी कतै न कतैका हुन्छौं भन्ने कुरामा म स्पष्ट थिए“ । यही कानुनअर्न्तर्गत रहेर काम गर्दा उनीहरूले पनि केही गर्न सक्ने अवस्था हु“दैनथ्यो भने हामी पनि आफ्नो मिसनमा सफल हुन सक्थ्यौं । यसरी पत्रकारिता मार्फ पञ्चायतप्रतिको मेरो व्रि्रोह पोखिन थाल्यो । क्रमशः...

_____ · Jul 8, 2010 11:06 AM

a very interesting read indeed. does anyone have links to the remaining "anshas"?

wtf · Jul 8, 2010 11:10 PM