nice onethanks for posting 

raju161 · Jun 17, 2009 10:17 AM

'लोह्चा मरी' सुन्दा मुख्मा त पानी आ थ्यो, तर कथा पढ्दा च्वास्स भो, आज बिहान देखी एस्तै हुँदै छ। दाई खै के भन्नु र, समयको मार सब्बैलाई परेको हुने रेछ, कसैले तेस्बाट सिकेर आफ्नो अनी देशको लागि केइ गर्छ, कसैले खै के सिकेर, भाको समेत बिगारछ। जिन्दगीले एत्तिको हँटर हाने पनि ऐले यो ठाउँमा आफ्नै पौरखले पुग्नु भो, तेस्को लागि धेरै धेरै बधाई अनी शुभकामना। अझ उत्तरओत्तर प्रगती गर्नु अनी प्रर्थना गरुम अबको दिनमा कुनै पनि ५ क्लासको बच्चा भोक भोकै स्कुल जान नपरोस, तर बिदम्बना, कत्ती त  आधा पेट खान पनि पाउन्नन, स्कुल भन्या त टाढैको कुरो भो!

perfectionist · Jun 17, 2009 10:23 AM

बाह, फेरी अर्को मार्मिक प्रस्तुती!  यसरी जतन् ले पोको पारी राख्नु भएको पुरानो स्‍मृतिहरु आज यहाँ पढ्न पाउदा खुशी लाग्यो । धन्यवाद राहुलजी गरीबी को जिबन्त चित्रण को लागि। कृपया अरु सन्स्मरण हरु पनि पढ्न पाउ।

Maalpaani · Jun 17, 2009 10:39 AM

Very nice. U remind me my mom cookin this lohncha mari. i like this very much. I used to eat mari with goondruk.....i can feel ur situation rahul bro, ive been wid that too. Thx fo' the post.

teamlogo · Jun 17, 2009 11:00 AM

Very touchy thuldai. lohocha mari khana man lagyo.

kHusHii · Jun 17, 2009 11:14 AM

ठुल्दाइलाई सलुट ठोकेँ है । सार्है हृदयस्पर्शी कथा /ब्यथा । गरीबी र भोकलाई त राष्ट्रिय चिनारी नै भन्नु पर्‍यो । क्यानम ! यो ज्यानलाई पनि च्वास्स त घोच्ने नै भो , कता-कता भोग्या जस्तो त लाग्ने नै भो ।

Regal · Jun 17, 2009 11:52 AM

बुढा बल्ल ताते है , धुरुक्कै पारे, क्या सहि गयो भने , बैरे को जीवन मा खाना (त्यो पनि नेवारी खाना) ले पहिलो पल्ट आशु ल्यायो के गर्या यस्तो प्रभु । लु लु फेरी पनि यस्तै यस्तै कथा हरु पढ्न पाउँ भन्ने आशा छ ।

बैरे · Jun 17, 2009 12:06 PM

राजु जी , Thanks for reading my "गन्थन ". perfectionist जी, च्वास्स छुन सक्नु मा  आफ्नो भोगाइ र लेखाइमा केही सफल भएं कि जस्तो लाग्छ। जिन्दगी अनिगिन्ती हण्टर हरु लस्कर रहेछ, अझै खाइ रहेछु, कुनै जन्त्र छैन? हन्टर नखाने ? मालपानी जी, पुरानो  स्‍मृति हो नमेटिने स्‍मृति । यस्तै भोगाइहरु देश भरी छरिएका होलान। तर काठमाडौको रैथाने भोगाइ शायद नै होला जस्तो लाग्छ । टिमलोगो जी , लोह छ मरी को स्वाद भोको पेटमा मात्र होइन भरपेट मा पनि स्वादिलो हुन्छ नै। अलिकती ममता अनी पसिना मिसिए अझै स्वादिलो हुन्छ। खुशी जी, यता फुर्सद मा आउनुस्, लोह चा मरी बनाएर खुवाउने भएं, कसम।   रिकुटे जी, स्यालुट फर्काएं है गोडा बजाएर। ज्यानलाई राइफलको संगिनले जती घोचेन होला। मुटु घोचे थाहा छैन। बैरे जी, यो कथा २ बर्ष अघी नै साझा ब्लगमा राखेको थिएं । फेरी नबीकरण मात्र गरेको हुँ । कहिले काही गरीबी संझनाको तरङ्ग भएर झसङ्ग पार्न आउछन, बस त्यती हो ।      

rahulvai · Jun 17, 2009 2:20 PM

एकदम मार्मिक कथा रहेछ!!

tamanglakola · Jun 17, 2009 2:45 PM

तामाङ को छोरा जी । पढि गुणी दिनु भएकोमा धन्यवाद।

rahulvai · Jun 18, 2009 8:24 AM

सार्है हृदयस्पर्शी कथा /ब्यथा यसरी जतन् ले पोको पारी राख्नु भएको पुरानो स्‍मृतिहरु आज यहाँ पढ्न पाउदा खुशी लाग्यो । धन्यवाद !

ritthe · Jun 18, 2009 8:41 AM

राहुल जि, ढिलै भए पनि कथा पढेर सिध्याए, कथाले मनको कुना - कुना सम्मन छोयो अनी सम्झायो  त्यो अतित्का दिनलाई। कालेदाइ 

KAledai · Jun 18, 2009 9:02 AM

Nearly missed it coz thought it was just a story but it wasnt... valuesome job brother

srbrg · Jun 18, 2009 10:26 AM

ठुल्दाइ यो कथा नि पढियो - धेरै घच्ची को गयो - मार्मिक मुटु छुने कथा - समय बलवान छ - कहाँ पुर्‍याउछ थाहा हुँदैन - त्यस्तो दु:ख को दिन पनि देख्नु भयो तपाईंले र त्यसो गाह्रो साह्रो हुँदा पनि सबै लाई पार गरेर तपाईं अहिले को  स्थिती सम्म पुग्नु भयो - मान्नै पर्छ तपाईंलाई - मेरो सलाम छ - तारेमाम्   

serial · Jun 18, 2009 10:48 AM

Rahul Bro, your articles are always of higher thinking and higher standard. I really like the way you to writes. One question, Sabai lay budho budho bhanchan tapai lai, umer sachhi kai kati nai sake ho ta? yeuta sano majak haha......

teamlogo · Jun 18, 2009 11:54 AM

आदर्णीय  राहुल दाइ,  म  त  तपाईं को  कथा , पढेर   स्पीच लेस  नै  भये , कुनै शब्द नै  भेटिएन  लेख्न लाई ,......  म   माथि पुरे  सँग  १००% सहमती जनाउदछु Last edited: 18-Jun-09 01:33 PM Last edited: 18-Jun-09 01:35 PM

sanira · Jun 18, 2009 1:29 PM