साझा मा धुरन्धर एक से एक कवि देखिन्छन्. कोही राम्रा हुन्छन र कसै कसै को कविता पढ्दा पन्यु तताएर चाकाँ डामु जस्तो लाग्छ. कतिपय डाम्न मन लाग्ने हरु ले के के न लेखेँ जस्ता गर्छन्, र मुजी तिनिहरु का पनि आफ्नै फ्यान हुन्छन्. मुजी बजाइ हाल्छन ताली. मुजी ती कविहरु र ती फ्यान देखेर यस्तो लाग्छ देवकोटा नेपाल मा जन्मेकै होइनन्. हो भने के घण्टा सिक्यौं हामीले? मुजी जबर्जस्ती शब्द कोचेर लामो न लामो हरफ, कुनै तुक हुँदैन, शब्द हरु एक अर्का का पुरक हुँदैन, तैपनी माटोक्ने कविता? थुक्क मुजी हरु, कविता लेख्न हजारौँ कवि का क्ऋती सुन्न जरुरी हुन्छ, सयौँ किताब पढ्न जरुरी हुन्छ, यसै बन्छ कविता? साझा को विगत लाई कोट्याएर हेर्दा एउटा कविता देखेको थिएँ, याद त छैन तर एउटा हरफ यो प्रकार को थियो "मेरो चीसोपन को सूचक चड्दै छ माथि, चिता को आगो त खोजेको होइन?" मुजी हरु यो हो शब्द को गहनता, यो हो कविता को गहिराइ, एसरी लेखिन्छ हरफ तर मुजी कतिपय चिक्ने हरु ले - "जिन्दगानी को मोड मा कस कस लाई भेटेर गइन्छ तिनिहरु लाई भेटेर धोका पाएर बलियो भइन्छ" - जस्ता हेर्दै निन्द्रा लाग्ने वाहियात दुई पैसे शब्द को जन्जाल कोरेर माटोक्ने कविता को सँग्या दिन्छन अनि ताली को अपेक्षा राख्छन. मुजी घण्टा पनि बजाउँदिन ताली. अब मेरो कुरा गरुँ, म एक तुच्छ नालायक मर्न नसकेको घटिया घ्ऋणित प्राणी हुँँ. मेरो कुनै औकात छैन कविता लेख्ने. म मुजी आफू लाई कवि कहलाउनु अघि आत्महत्या गर्छु. तर केही कोरिहालेँ भने हरफ हरु rhyme गर्ने कोशीश गर्छु, अब म जस्तो दुच्छर जन्तु ले यो वाहियात कविता लेख्छ भन्ने कवि भनाउँदा हरु - मुजी प्लीज अलिकती raise the bar. मेरो कविता को शीर्षक छ - (No points for guessing) सम्भोग अन्धकार छ रात मात्र जून को शीतल राप प्रिये चन्द्रमा छन साथ तिम्रो हात मा मेरो हात समाती मलाई झ्याप्प तिम्ले खायौ म्वाइँ च्वाप्प मेरो दाहिने गाला माझ तर आएन आवाज खोली चोलो को टाँक् देखाउ यौवन को भन्डार् तिम्रो स्तन को मूल्य लाख प्रिये लाग्दैन है पाप तिघ्रा को तिम्रो ताप तिघ्रा बीच को सब रौँ साफ प्रिये गर मलाई माफ म उत्तेजित छु यो साँझ लिँग मेरो सारो बाँस छुँदा लाग्छ तातो साँप साडी अलि माथि उचाल प्रिये अझै गोडा फाड तिम्रो योनी को मूलद्वार भित्र औँला बारम्बार हुँदा गर्यौ एक पुकार “राजा अब लिँग गाड” सारा संसार जाओस भाड टेकेँ दुइ घुँडा को हाड फट्याइ तिम्रो ती दुई चाक लगाएँ एक जोरदार ठ्याक तिम्रो गुञ्जियो चित्कार जब मैले पेलें मार म हुँ नरभक्षी एक बाघ तन को तिम्रो भो संहार बुझाएँ हाम्रो प्यास लियौं लामो लामो सास सबै वीर्य मेरो नास थाकेर जिउ भो लाश सन्तुष्टी पछी त्रास कोइ छ की आस पास प्रिये अब योनी ढाक स्तन चोलो भित्र राख सम्भोग को ठुलो आश बल्ल भयो पूरा आज हामी दुई बिच को राज खुल्यो भने लाग्छ बात