भ्रम अमेरिका, धनी अमेरिकाका गरिब नेपालीहरू--भोला आचार्य  नेपालबाट धेरैजसोले सोच्छन् अमेरिकामा नेपालीहरू धनी छन् । अमेरिकामा रुखमा पैसा फल्छ, जहा पुगेका नेपालीहरू रुखै चढेर डलर टिप्छन् । प्रिन्सटन, हावर्ड जस्ता संसारकै उत्कृष्ट विश्वविद्यालयमा पढछन् । यहाँको सीप नेपालमा भित्रयाउने सुनौलो अवसर हुन्छ । विश्कै उच्च प्रविधिको पहुचमा छन् । हरेक हिसाबले उनीहरूको स्तर नेपालको भन्दा धेरै माथि छ । तर यी सबै अडकल भ्रम मात्रै हुन् । हुनेहरुले आफ्नै र नहुनेले सडकमा पार्किड गरेका गाडी र घरमा टासिएर खिचिएका तस्बिर, अग्ला गगनचुम्वि घर अगाडी र समुद्रको छेउमा गएर खिचिएका तस्बिरले अमेरिकामा बस्ने नेपाली जीवनलाई अहिलेसम्म यथार्थबाट टाढा बनाइरहेको छ । व्यवसायिक रूपमा पर्यटकको भूमिकादेखि पढाइको लागि यतै भाषिनेहरु कलेज छोडेर सडकमै काम गर्न उत्रिएका हुन्छन् । पछिल्लो पटक छिटफुट रूपमा मिडियाले अमेरिकामा नेपाली जीवनको यथार्थवारे प्रष्ट्याउने कोसिस गरेपनि यो प्रयास हात्तीको मुखमा जिरा भएको छ । त्यसो त नेपालमा बस्ने धेरैलाई त अमेरिकामा बस्ने नेपालीहरूको कठिन दैनिकी सुनाउदा पत्यार लाग्दैन । नेपालमा वस्नेलाई के थाहा ती अग्लाघरहरुको अगाडी र समुद्रको बिचमा गएर फोटो छिच्न घन्टौको बस र रेल यात्रा गर्नुपर्छ । उनीहरूलाई के था धेरै जसोका फोटोमा देखिएका गाडी र घर तिनीहरूका होइनन् । भएर पनि के भो ती सम्पत्ति हुदा र नहुदाको अमेरिकी जीवनमा खासै भिन्नता देखिदैन । नभएकालाई बरु कमाई जोगाउने वातावरण होला हुनेलाई बढी घण्टा हान्नुपर्ने मात्रै हात लागेको हुन्छ अपवाद बाहेक । यहाँ अधिकांश नेपालीहरूले गर्ने काम ग्यास स्टेसन, अस्पताल, होटेल, रेष्टुरेन्ट, व्युटीपार्लर, ट्याक्सी डाइभिड लगायतका सामान्य स्तरका कामहरू नै हुन् । आफूलाई नेता, समाजसेवी, पत्रकार, व्यवसायी सबैले गर्ने यी कामहरुमा थौरै व्यवसायी बनेका होलान् तर धेरैको हालत हातमुख जोर्ने काममै सीमित छ । यसैबाट कसैले नेपालको दुर्गम गाउमा केही हजार र बल गरेर लाखको खर्च गरेर चर्चा कमाइरहेका छन् । कोही राजनीतिक पार्टीको नेता बनेर आफैले आफूलाई प्रचार गरिरहेका हुन्छन् । त्यसैगरि कोही व्यवसायी भन्दै एनआरएनको धाक लगाइरहेका हुन्छन् जो सँग आफ्नै परिवार र आफ्नै गाउमा सामान्य काम गर्नलाई पैसा पुगिरहेको हुदैन । यता पत्रकार भन्नेहरु पनि के कम सामान्ने मान्छेलाई पनि ठुलो मान्छे बनाएर वाँच्नलाईृ गाह्रो बनाइरहेका हुन्छन् । यस्तै यस्तै चर्चा र भ्रम सृर्जना गर्दै वितिरहेको छ अमेरिकामा नेपालीहरूको जीवन । एकातिर आर्थिक अवस्था सुधार्न नसकेका नेपालीहरू अर्कोतिर नेपाल छँदाको सोचाई लिएर भ्रम सृजना गरिरहेका हुन्छन् । राजनीतिक आस्थाको रूपमा सङ्घ संगगठन बनाएर नेपालकै राजनीतिक भित्र्याउने मात्र होइन गैरराजनीतिक भन्नेहरुले पनि कला सास्कृति, भेष भूषा, समाजसेवा, राष्टियता र देशप्रेमको नाममा अवैध कार्यहरू गर्दै नेपाली नेपालीबीच लडाई झगडा र मुद्धामामिला गरेर देशकै व्इज्जत गरिरहेका वेलावेलामा सबैले सुनेकै हुनुपर्छ । देशको इज्जत जोगाउने कसैका प्रयासहरू पनि अर्थहिन वनाईदिन नेपाली स्वयम् पछि नपरेका प्रसस्तै घटनाहरू छन् । प्रवासमा त्यो पनि अमेरिकामा आएर जात जातीका एक भन्दा बहु संस्था त्यसभित्र पनि बहु नाम राखेर संस्था खोलिने प्रवृतिले नेपालको कसरी गौरव वढाउछ ? राजनीतिको नाममा अन्तराष्टिय स्तरमा पहुँच राख्न नसकेर नेपालकै भातृ तथा व्रान्च संस्था खोलेर त्यसमा पनि झगडा गर्दै हिडेपछि हाम्रो राजनीतिक स्तर कसरी माथि उठ्छ ? त्यसो त नेपालको प्रतिनिधित्व गर्ने राजदूतावास देखि नियोगसम्मले खासै लछारपाटो लाएको देखिदैन् । तलब भत्ता सुविधा लिने बाहेक उनीहरूले केही गरेको भए यहाँ बस्ने तीन लाख नेपालीहरूको डाटा ६० हजारमा कसरी सीमित हुथ्यो । सरकारका प्रतिनिधिहरू आएको वेला र यताको बसाइपछि एयरपोर्टमै पुगेर चाकडी गर्नेवाहेक उनीहरूको मेहेनत कतै देखिदैन । अन्तिमसमयमा आएका बिरामी प्रधानमन्त्री निको भएर घर फर्कदापनि उनी सन्चो भए भन्ने सुखद सामाचार पनि नदिएर पठाइयो । प्रधानमन्त्रीको स्थास्थ्यको चासो लिएर यहाँका नेपालीहरूले व्यक्तिगत र संस्थागतरुपमा नभेटेका पनि होइनन् । देशको प्रधानमन्त्रीलाई व्यक्तिको पेवा जस्तो बनाएर उनकै परिवारले प्रस्तुत गरे । एकजना संचारकर्मी भन्दै थिए समाचारको लागि धेरै पटक सम्पर्क गर्दा पनि जवाफ आएन यो के तरिका हो ? हाम्रा सोचाई र व्यवहारको स्तर हेर्दा लाग्छ यो भन्दा नेपालमा स्तरिय व्यवहार हुन्छन् । सुरुमै यहाँ आउनेहरु जो सुकै लाई लाग्छ यहाँका नेपालीहरू हरेक हिसाबले स्तरिय होलान्् तर होइन रहेछ । पछिल्लो चुनावमा नेपाली काग्रेसका नरहरि आचार्यले चुनाव जित्ने र हार्ने ईश्वर पोखरेलले अँगालो मारेका थिए । तर यहाँ एउटा झिनो मसिनो संस्थाको चुनावमा हार्ने र जित्नेको जुहारी हेर्दा लाग्छ यो कस्तो ताण्डव नृत्य हो । एनआरएन देखि एएनए मात्र होइन् विपरीत विचारका राजनीतिक दलका भातृ सङ्गठनहरू जसमा पनि एउटै सङ्गठनभित्र र अरू कुनै नेपालीहरूको संस्थामा छैन कि त्यो ताण्डव नदेखिएको होस । यो स्तरले यहाँका नेपालीहरूको गुणस्तर विचार र सोचाईमा प्रश्नचिन्ह खडा गरेको छ । केही बुद्धिजीवीको हकमा पनि स्तरको नाम निसानै छैन । उल्टै नेपालमा यस्तो भएन, नेताहरूले देश विगारे, खत्तम भयो भन्नेवाहेक उनीहरूको खासै टिप्पणी भेटिदैन । अमेरिकामा सिक्ने कुराहरू नभएका होइनन् । धेरै सुविधाहरुको बिचमा सिक्ने कुराहरू पनि प्रसस्तै छन् । उदाहरणको रूपमा भाषा र व्यवहारमा शिष्टता हुनुपर्छ । सडकमा थुक्नु हुदैन देखि लिएर कुनैपनि काममा हीनताबोध गर्नुहुदैन लगायत थुप्रै थुप्रै । नेपालीहरू भने नेपालीहरू बाध्यता र विवशका कारण यी कुराहरूमा संलग्न हुन्छन् । नत्र भने नेपालमा पुग्दा नपुग्दै एर्पोटदेखि सुरु हुन्छ जहापायो त्यही थुक्ने र नाक खुम्च्याउने व्यवहारहरू । सामाजिक काममा सुक्को नझार्नेहरु थाहा पाउदा पाउदै निजी स्वार्थको लागि घुस दिएर काम गराउन पछि पर्दैनन् नेपालमा पुगेपछि । र सत्य कुरा कहिल्यै बोल्नु नपरोस भन्दै एकतर्फी तारिफ मात्रै सुनेर वसिरहन्छन् नेपालमा पुगेको वेला । नेपालमा वस्नेहरुमाथी सधैँ भ्रम सृजना गरिरहेका हुन्छन् । यस्तो अमेरिकाबाट घुमेर फर्किने मात्र होइन यतै लामो समय विताएर नेपालमा पुग्ने नेपालीहरूको व्यवहारमा खासै परिवर्तन आएको भेटिदैन । धनिदेशमा बसेर हुर्केने पछिल्लो पुस्ताका नेपालीहरूले कस्तो सोच र व्यवहार गर्ने हुन् त्यो भने बाँकी नै छ । तर अहिलेसम्म धनी देशमा बस्ने झण्डै शतप्रतिशत नेपालीहरू गरिब सोच र विचारले अगाडी वढिरहेको सजिलै देख्न सकिन्छ ।  - See more at: http://brtnepal.com/literature...