सपना, देख्छु सुनौला, तर! धमिलिन्छन l एक छिनको मुस्कान बदलिन्छ आवेगमा, अनि मनहरु अमिलिंछन l बाध्य हुन्छु सोच्न, बिचारहरु फिंजाएर तौलिंदै अन्तर्मनमा, अनि दोषी देख्छु उतै, आँफु साधु -सन्त जस्तो, प्रतिक्षा गर्छ मन, बदलिएकी ! उनका झिना बितृष्णा भन्दै, बित्छन , मिनेट, घण्टा , दिन अनि सप्ताह, ब्याकुल र उदाशी पर्खाईहरु, निरुप र निर्जीव बन्दै, गलित मुद्रामा , देख्छु आफ्नो भयङ्कर सत्रु आफैं, अनि धिक्कार्छु, आफ्नै घमण्ड र आडम्बरलाई l l l