मेरी आमाको कथा !     हरेक बिहान, बुढो सुर्य घिर्सिदै उदाउँदा,  गाईलाई कुँडो बसाल्न उठेकी मेरी आमा, छ्वालीको रापमा...  कोदालोको माटो झार्दै...  खास्टो बेरेर कथा भन्थिन् ,  --अद्भुत बाटोहरुको कथा  --अजीब मानिसहरुको कथा !!   बाबु,  अद्भुत हुन्छन बाटोहरु .. सर्बाङ्ग नाङ्गो... यिनले लोभ्याउँछन्,  बोलाउँछन्  अनि पछि घोक्राउँछन् |   यहाँ, बाटो खन्ने पनि मानिस हुन्छन् . बाटो बन्ने नि मानिस हुन्छन्  माथि पुग्ने, तल झुक्ने  अरु मर्दा आफु लुक्ने  सबै मानिस हुन्छन् …... सभ्यताको मुखुण्डो भिरेर बसेका धर्म, जात र रंगको विभेदमा  आफ्नालाई मारेर वीर हुन्छन्  आफ्नाबाट मारिएर शहिद हुन्छन्  तँ त्यो बाटो नहिंड्नु ...  तँ न वीर हुनु...... न शहिद !!    छोरा ,  अजीब हुन्छन् मानिसहरु,  "अकल्पनीय”........... सोचको परिधिभन्दा पर आफ्नै अस्तित्व सिध्याउन तल्लिन .. विलयको बाटोमा हिंडेर मख्ख हुन्छन्  थरि-थरि कारण खोज्छन्  घरि-घरि युध्ह रोज्छन्  र ….......कथा लेख्छन्,  तँ जस्तै ...छोरो ढलेको कथा  म जस्तै... आमा गलेको कथा... रोग र शोकको कथा  भातको सितो, घरको भित्तो नदेखेको कथा ... अनि रुन्छन् ...  ..ताली पिट्छन्  र पुरस्कृत हुन्छन्  आफै ...!   त्यसैले बाबु, बरु कोदाली बोक्नु.. पसिनाको भेलले रगतको टाटो मेट्नु  आँसुको डोब पखाल्नु  ताकी ... भोलि ...तँ उठ्दा  न कसैले कथा लेखोस न तैंले भन्न परोस !!     .