खै कहाँबाट हो कुन्नी म आफ्नो अनुहारमा एउटा कृतिम मुस्कान बलपूर्वक छर्छु र स्वरलाई सकेसम्म मिठो पार्दै बिस्तारै भन्छु 'हवस्।' शायद मैले जानेको नै यत्ति हो म हरेकलाई हवस् भन्छु,  हरेक चोटि हवस् भन्छु,  र हरेक ठाउँमा हवस् भन्छु, शायद मैले सानो छँदा देखि नै हवस् भन्दै आए । शायद मेरो बाबाआमाले नै मलाई हवस् भन्न सिकाए । तर कहाँबाट सिकें अनि कसले सिकाए मलाई यो सब सोच्न फुर्सद नै छैन । मलाई त बस यत्ति मात्र थाहा छ,  जव कसैले मलाई यसो गरिदेउ  र उसो गरिदेउ भन्छ म आफ्नो अनुहारमा एउटा कृतिम मुस्कान बलपूर्वक छर्छु र स्वरलाई सकेसम्म मिठो पार्दै बिस्तारै भन्छु 'हवस्।'  कसै कसैले त मलाई हवसप्रसाद भनेर नामै राखे मैले सोचे यो त अति भयो म अव जसले जे गर भन्यो त्यो सबै मान्दिन,  अरुको साध्य पूरा गर्ने मात्र एउटा साधन बन्दिन, पुग्यो म अब यो नाटक अझ अरु गर्न सक्दिन,  मुखका दुई कुनालाई जवर्दस्ती तन्काएर अनुहारमा म कृतिम मुस्कान छर्न सक्दिन। त्यतिकैमा कोही मेरो अगाडि आउछ र मुसुक्क हाँस्दै मायालु स्वरमा मेरो यती काम गरिदेउ न है भन्छ तत्काल मेरो सारा अहम् लल्याकलुलुक हुन्छ,  अनि म आफ्नो अनुहारमा एउटा कृतिम मुस्कान बलपूर्वक छर्छु र स्वरलाई सकेसम्म मिठो पार्दै बिस्तारै भन्छु 'हवस्।'    अरुलाई हवस् भन्ने चक्करमा मैले कैयौ चोटि म भित्रको मलाई नाई भनेको छु,   पिल पिल पिल आसु झारेर कैयौ चोटि रुवाएको छु। खै म यो सब किन गरिरहेको छु मलाई नै थाहा छैन। यस्तैमा एक थरी आउछन् र मलाई प्रश्न गर्छन्,  'धत् यसरी नि जीवन चल्छ? सबै ठाउँमा हवस् भन्ने होइन नाई पनि भन्न जान्नुपर्छ। यहाँ अरुबाट फाईदा लिनेहरु धेरै छन् । पहिले आफ्नोबारेमा सोच्न सिक।' अनि म आफ्नो अनुहारमा एउटा कृतिम मुस्कान बलपूर्वक छर्छु र स्वरलाई सकेसम्म मिठो पार्दै फेरि भन्छु 'हवस्।'   Last edited: 28-Oct-12 10:12 AM