जिन्दगीलाई बुझ्नै सकिन मैले,

कति सोधुँ ? फेरी सोधिन मैले .

 

दुखियारीको घरमा दैब नबस्ने रे

निष्ठुरीको पाउमा शिर राखिन मैले.

 

औंसी चन्द्रमामा चांदीको घेरा खै?

पित्तलको घेरा पनि देखिन मैले.

 

खुट्टा तान्ने र जुत्ताहान्ने मात्रै ,

छुरौटेहरु माझ ब्यथा पोखिन मैले. 

 वाह ठुल्दाई वाह .... फेरी क्या चसक्क गयो....

माया  मात्र  खोजेको  थिए  बुझेनौ कहिले  तिमीले 
निष्ठुरीलाई  के  थाहा  र ?  माया  माग्नै छोडी  दिए  मैले

 

सारै मिठो छ रहूल्दै :)
तपाई को छेउ छौ लगेर येसो लेखना सिक्दै छु

 आहा कति राम्रो दुबैको 

Chhoto Mitho.

मैले पनि अलिकति थपिदिएँ ठुल्दाई

"अरुको आलिंगन मा त बांधियौ तिमि
तर आफैंलाई पनि अंगाल्न भ्यायिन मैले

चाख्दा नशालु रैछन यी अविरल बग्ने आँसुहरु
त्यसैले मधुशाला कैले धाइन मैले

हृदय को चीसोपन कसरि तताउने हो कुन्नि
चिता को आगो मा पनि राहत पाइन मैले "

 चिसो चिसो सिरेटोमा , मुटु जलिरहेछ याहा ,
पिडा र छटपटाहट देखेर , अट्टहासको हासो हास्ने हरु हो , 
एक दिन तिमि पनि कात्रो मा बाधिएर 
देउघाटको त्रीबेनीमा जलिहरेको हुनेछौ,
तिम्रा आफ्नै भनाउदाहरुले तिमलाई पोलीरहेका हुनेछन 

Wah wah Kati meetha thuldAi

Great poem thuldai. It was always good seeing and reading the few good writer's post. Didn't know that behoove writes poem too. Good seeing and nice reading sir/mam.

 जिन्दगीलाई बुझ्नै सकिन मैले,

 

 

 

"मान्छे खोज्न कहाँ जाउँ आफै भित्र भेटिन मैले"

नाम हो भन्थे जिन्दगि , नाम कमाए 

दाम हो भन्थे जिन्दगि, दाम कमाए 

कहिले कहिँ चिप्लिएर वदनाम पानि कमाए 

खुसि हो भन्थे जिन्दगि, खुसि मा रमाए 

कसैले 

दुखः हो भन्थे  जिन्दगि, दुखः समाए 

कहिले कहिँ झुक्किएर  बेहोसी मा  रमाए 

खै, के हो जिन्दगि, के हो के हो 

 

 "कहिले कहिँ चिप्लिएर वदनाम पानि कमाए